• Mijn broer en ik hebben al vaker tegen elkaar gezegd dat we blij kunnen zijn dat ze bij zorgcentrum Aan de Baan haar plek heeft gevonden en dat ze het zeker in deze coronatijd niet beter had kunnen treffen.

Ervaringen

Coronatijd

Voor veel ouderen is bezoek van kinderen en/of kleinkinderen het hoogtepunt van de week. Zo ook voor mijn 81-jarge moeder. Maar in de strijd tegen het coronavirus roepen instanties op tot sociale onthouding. Dat is niet altijd even makkelijk.

In februari van dit jaar werd mijn moeder ziek. Het coronavirus was net uitgebroken. Er heerste veel onzekerheid en angst bij ons maar ook bij het zorgpersoneel van zorgcentrum Aan de Baan. Mijn moeder bleef er eigenlijk best wel rustig onder. Ze had koorts en voelde zich niet helemaal lekker. Ze moest op haar kamer blijven om mogelijk verdere besmetting te voorkomen. Het zorgpersoneel was geweldig, ze deden enorm hun best. Ze zorgden ervoor dat we contact hadden via FaceTime. Dat stelde ons gerust, want je voelt je in zo’n ongewone situatie ontzettend machteloos. Het was voor iedereen een spannende tijd en bij elk telefoontje sloeg ons hart op hol. Na twee weken knapte ze gelukkig weer op. Of ze corona heeft gehad, weten we niet. Ze is immers nooit getest. Helaas hebben enkele bewoners het niet gered, waaronder een van haar beste vriendinnen. Dat vond ze moeilijk, want ze heeft nooit afscheid kunnen nemen.

De beschermende kleding (mondkapje, spatbril) die het zorgpersoneel moe(s)t dragen, vindt mijn moeder maar raar. Maar, zoals ze zelf zegt: ‘Het is zoals het is.’ Ze vond het heel jammer dat de vrijwilligers niet meer mochten komen, want daar kon ze goed mee praten. Wij als familie mochten haar alleen buiten aan de poort bezoeken op anderhalve meter afstand. Dat voelde raar, maar gelukkig was live contact op afstand nog mogelijk. In veel verzorgingstehuizen was dat immers niet het geval. Zelfs haar verjaardag hebben we op deze manier gevierd.

Mijn moeder volgt het nieuws nog op de voet en weet heel goed wat er speelt. Anderen hebben daar geen idee van. Ik merk dat ze af en toe denkt: Waarom moet ik dit nog allemaal meemaken?  Maar bij zorgcentrum Aan de Baan zorgen ze voor voldoende afleiding en vertier. Er zijn nieuwe activiteitenbegeleidsters in dienst genomen en dat vindt ze heel fijn. Elke dag gaat een begeleidster met haar wandelen en bij slecht weer zit ze op de hometrainer. Dit alles is heel belangrijk voor haar geestelijke gemoedstoestand. Momenteel mogen wij haar ook weer op haar kamer bezoeken en met haar gaan wandelen. Natuurlijk wel volgens de regels.

Inmiddels heeft er binnen de nieuwe situatie een soort van gewenning opgetreden. Onze moeder weet door de afgesproken bezoektijden precies wanneer en hoe laat wij op bezoek komen en dat vindt ze fijn. Mijn broer en ik hebben al vaker tegen elkaar gezegd dat we blij kunnen zijn dat ze bij zorgcentrum Aan de Baan haar plek heeft gevonden en dat ze het zeker in deze coronatijd niet beter had kunnen treffen. 

Margret en John Reijnders